Zoals ik al in mijn eerdere berichten over New York schreef, was het een ware queeste om een boekenwinkel in New York te vinden. Die winkels zijn er wel. In mijn vakantieweek in NYC heb ik er twee gevonden waar ook management literatuur te koop is.
Central Station
In Central Station zit een ruime boekhandel (Posman Books [meer foto's]), waar we (als ik me goed herinner) ook de eerste week aan voorbij zijn gekomen. Waarom hebben we die toen niet bezocht? Waarschijnlijk omdat de opdracht voor later in de week was gepland en omdat Jol een grotere boekhandel in gedachten had.
Overal in New York, vooral als het ook maar iets met boeken te maken heeft, is de Nook (de e-book reader van Barnes and Noble) te koop. Overal diezelfde kleine standjes waar demo modellen liggen die je gewoon kunt proberen. Nou kende ik Barnes and Noble al van het internet als zijnde een grote online boekhandel. Op een van onze wandelingen door Manhattan kwamen we in de buurt van een groot filiaal van Barnes and Noble. Deze bezoeken was dan ook uiteindelijk geen keuze maar een must. De winkel was groot, stel je voor… een hele verdieping van een V&D in een kleine stad vol met alleen maar boeken. Alleen maar boeken? Nou er was ook een gedeelte ingericht als restaurant voor de kleine hap of coffee with cake.
Barnes and Noble
Veel boekenrekken en het eerder geziene standje met de Nook. Het concept van de winkel zorgt ervoor dat er een aangename gemoedelijke sfeer hangt. Mensen zitten (‘liggen’ soms bijna) tussen de rekken papieren boeken te lezen of gewoon met hun Nook. Ze lezen op een e-book reader terwijl ze in een fysieke boekwinkel zijn. Of gewoon lezen met een kopje koffie en een Nook of een laptop en natuurlijk gratis internet. Stel je voor, je gaat met je e-reader naar de boekwinkel en koopt daar digitale boeken via het gratis draadloos netwerk van diezelfde winkel. Misschien blader je eens door een papieren boek om het vervolgens digitaal te downloaden. Dat is echter niet de reden dat je naar die boekhandel gaat, want dan had je het digitale boek ook gewoon thuis kunnen downloaden. De reden is de rustige gezelligheid, de perfecte sfeer van een goede bibliotheek, die je er doet verblijven.
Een derde (grote) boekhandel zijn we misgelopen; Strand. We zijn wel in de buurt geweest, maar hebben er niet naar gezocht. Nou ja, dat is dan weer een iets voor op het programma van een volgend bezoek aan New York.
Vanochtend worden nog de hoognodige boodschappen gedaan en tussendoor lekker koffie gedronken in het zonnetje op een bankje voor de deur van Starbucks. Vlak voor vertrek deelt Jol de welverdiende certificaten voor deze PLIC module uit. Hoera! We zijn allemaal geslaagd.
Dan vertrekken mijn reisgenoten naar het vliegveld op weg naar huis. Ik blijf alleen achter… (snif), ik mis hun nu al.
Ik heb nu een week vakantie in het vooruitzicht. Vakantie in New York. Lekker uitrusten… kan dat wel in New York, the Big Apple, the city that never sleeps? Na de zware PLIC week ben ik exhausted, dus ik doe het vandaag lekker rustig aan. Na een ritje met de metro en een leuke wandeling door de stad, vind ik een bankje in Central Park waar ik van mijn nieuwe boek geniet. Daarna neem ik de taxi naar het vliegveld, niet voor de thuisreis, maar om mijn geliefde op te halen voor nog een lange en vermoeiende week in the Big Apple.
Dit is het einde van mijn ‘dagelijkse’ NY reeks. Nou ja, dagelijks? Ik heb in elk geval verslag gedaan van elke dag die ik met mijn reisgenoten in NY heb beleefd. Een week die ik, dankzij Esther, Marianne, Monique, Guido en Jol, nooit meer zal vergeten!
Presentatie van de video’s. Hier volgen de resultaten.
Van Esther, Marianne en Monique:
En van Guido en Jack:
Dan volgt een ‘gezellig’ gesprekje, onze peer review van deze week. Ik moet zeggen dat ik het type gesprek wel herken. In het iTeam (mijn naast collega’s van Zuyd) voeren we op een vergelijkbare manier ons gezamenlijke functioneringsgesprek.
Tot slot hebben we nog een challenge in te halen. Iedereen moet nog een (management)boek kopen en daarover moet je kort in het Engels presenteren waarom je nou juist dat boek hebt gekocht. Wat trok je aan in het boek of waardoor werd je geïnspireerd? We gaan op zoek naar een boekhandel waar wat van onze gading te vinden is. Gisteren was het al mislukt bij LIU Brooklyn. Na een hotdog bij Central Park (Pulitzer Fountain) eneen dure kop koffie bij het Plaza Hotel (foto door Monique) lopen we naar de Columbus Circle waar Jol een grote boekhandel in het Time Warner Center denkt te vinden. Wat schetst zijn verbazing; die grote boekhandel is verdwenen, weg. Wel opvallend dat het zo moeilijk is om aan een papieren boek te komen in New York.
Navraag leert dat een stukje verderop een boekenwinkel zou moeten zijn. We lopen een stukje in de aangegeven richting en vinden uiteindelijk de Fordham University Bookstore (Lincoln Center Campus op West 60th Street). Zo heel veel keus in boeken hebben we daar niet, maar toch weet iedereen wel wat te vinden. Sommigen kopen zelfs meerdere boeken. Dan duiken we Central Park in, om daarop een bankje in een waterig zonnetje onze boeken aan elkaar te presenteren (foto door Esther, ze staat er daardoor helaas dan ook niet zelf op).
We sluiten de dag af bij het Italiaanse restaurant in Brooklyn waar we ook de eerste avond na aankomst hebben gegeten.
Deze dag zijn we begonnen met de officiële ‘Brooklyn Bridge Run’, een van de challenges uit deze onze International Experience. Omdat Isolde niet mee mocht naar New York, hebben we deze challenge naar haar vernoemd: ‘running for Isolde’. Dat staat ook op ons t-shirt.
Na een snelle douche gaan we ontbijten bij Junior’s. Na het ontbijt starten we met het monteren van de interviews. Zo’n montage kost altijd meer werk dan je hoopt, denkt en/of verwacht. Hoe dan ook… we moeten naar de universiteit voor een rondleiding en de filmpjes zijn niet af. We krijgen een rondleiding over de Long Island University’s Brooklyn Campus, kortweg LIU Brooklyn. Dan volgt een volgende challenge, namelijk het kopen van een managementboek in de boekenwinkel van de universiteit. Daar zijn echter op dit moment geen boeken te krijgen, dus zullen we morgen een andere boekenwinkel in New York moeten zoeken. Na kort overleg over de videomontage besluiten we terug naar het hotel te gaan. Daar hebben we nog een uurtje om aan de video te werken. Voordat we naar het college van professor Sherman op de LIU Brooklyn gaan, pikken we nog snel een Mc Donalds. Tijd om echt te dineren zit er niet in vandaag.
Op de LIU worden hartelijk ontvangen door professor Sherman. Hij heet ons welkom en we mogen ons kort voorstellen aan zijn studenten. Het college van Sherman is inspirerend. De man weet de droge stof op een spetterende manier te brengen. Hij gebruikt een stapel oude boeken ondersteund met oude video’s die hij via een beamer laat zien. Zijn grote vraag is waarom we tegenwoordig de oude management literatuur niet meer lezen. Hij vindt dat die nog steeds goed bruikbare informatie bevatten, vergaard met wetenschappelijk onderzoek. Als we afscheid nemen gaat dat gepaard met meermaals handen schudden: fijn dat we erbij wilden zijn! Erg opvallend is hoe hij, of misschien is dat hier bij alle colleges de gewoonte, met studenten omgaat. Een aantal studenten komt te laat, sommigen zelfs wel een uur. Sherman vindt dat blijkbaar doodnormaal en reageert daar dan ook helemaal niet op. Studenten eten en drinken gedurende het college, zelfs het luide kraken van de verpakking deert niemand.
Daarna gaan we weer terug naar ons hotel om… ja dat moet wel… onze video’s af te maken. Guido en ik zijn er tot even na twaalven mee bezig geweest. Hoe lang het damesteam erover heeft gedaan is me niet bekend.
We vertrekken ‘s morgens met de metro naar Grand Central, het centraal station van New York. Het is een prachtig gebouw waar je eens graag even rondloopt. Er zijn veel restaurants, eet en zit-gelegenheden. Hier nuttigen we ons ontbijt, waarna we de trap oplopen naar de Apple Store die hier sinds kort is gevestigd. Een mooie quizvraag: hoeveel Apple Stores zijn er in New York? En hoeveel in Nederland?
Ik vergelijk de nieuwe iPad met de mijne (de oude eerste versie) om te zien of het de moeite waard is om de nieuwe aan te schaffen. Tja… dat wordt een lastige. Eerlijk gezegd weet ik het niet meer. Ja, de nieuwe iPad is inderdaad sneller en het beeldscherm (maar dan vertel ik niets nieuws) is scherper. Maar of dat nou weer zo’n investering waard is?
Het volgende doel is de United Nations. De UN is niet meer de USA, met andere woorden… we krijgen grenscontrole. Tja, alsof we die niet al genoeg hebben gehad op deze reis. We moeten even wachten (meer dan een uur) op onze rondleiding. Dat biedt ons de gelegenheid om weer eens iemand te interviewen. Deze keer lukt het om iemand uitgebreid te bevragen. Het is een Zweed die over beide onderwerpen, leadership en innovation, wel iets wil vertellen. Hèhè, eindelijk materiaal voor onze film. Daarna krijgen we op een rustig plekje in de hal van Jol een lecture over innovatie (in het Engels natuurlijk) en ‘eager’ als we zijn, zitten we als studenten niet alleen te luisteren maar stellen we ook vragen en gaan we met elkaar in discussie. Dan is het tijd voor onze rondleiding. Ik heb het nooit geweten, maar er wordt veel vaker vergaderd dan ik had gedacht. En je staat er meestal niet zo bij stil, maar de UN is er niet alleen voor het handhaven van de vrede, maar ook voor het waarborgen van onze toekomst. Zij noemen dat laatste in één woord ‘development’. Op hun website vind je een overzicht. Tijdens de rondleiding raken we hoe langer hoe meer onder de indruk. Een stukje wereldgeschiedenis raast voorbij en ik realiseer me wat de UN allemaal doet. Jammer dat onze jonge vrouwelijke gids zo’n haast heeft, onze rondleiding lijkt wel een race tegen de klok.
Rond de middag arriveren we in Chinatown. Daar lunchen we ook. Erg verrassend was dat! Je hebt je jas nog niet uitgetrokken of er wordt al eten op tafel gedumpt. Chinese mannen en vrouwen lopen achter karretjes met eten rond in het giga restaurant en prijzen hun waren aan. Als je ergens naar wijst staat het ook bijna gelijk op tafel en worden de spijzen op jouw rekening bijgeschreven. We eten met stokjes de verschillende lekkernijen en drinken Jasmijnthee bij het eten.
De afgelopen dagen hebben we geprobeerd om kaartjes te reserveren om 911 Memorial te mogen bezoeken. Na veel gedoe is het uiteindelijk gelukt om twee kaartjes te reserveren, maar niet voor ons allemaal. We gaan nu op jacht naar meer kaartjes voor 911 Memorial. De eerste poging valt tegen, we worden weggestuurd met de boodschap om morgen maar terug te komen. We lopen dan toch even door en krijgen bij de ingang van 911 Memorial de vraag of we kaartjes hebben. Nee dus! “OK, you are lucky, very lucky. Today we give free tickets away.” Die kaartjes zijn overigens altijd gratis, maar goed. We stellen ons bezoek niet langer uit en gaan meteen naar binnen. Ook hier weer een volledige ‘vliegveld’ controle; rugzak in een bakje, horloge in het bakje, riem in het bakje,… Maar goed, we worden in elk geval zonder verdere problemen toegelaten. Als je dit monument betreedt, raak je gewild of ongewild onder de indruk van de sfeer. We nemen even tijd om rustig te kijken naar de grote vierkante bakken waar het water zich langs de zijkanten in stort. In het midden zit een vierkant gat waar het dan vervolgens in verdwijnt. Voor altijd, lijkt het wel.
Op onze weg naar buiten komen de dames op het idee om maar weer eens een interview te houden met een groepje Joodse mensen. Eigenlijk vinden wij, Guido en ik, het niet echt gepast om hier een interview te houden. De dames lijken succes te hebben, dus wagen ook wij een poging en spreken een Joodse rabbijn aan. Die is enthousiast en op onze vraag of we het ook mogen filmen reageert hij verrassend: can I see it on the internet? We krijgen zijn e-mailadres en moeten hem laten weten waar hij de video kan bekijken.
Tegen de avond varen we heen en terug naar Staten Island. We zwaaien enthousiast naar het vrijheidsbeeld, maar de skyline van Manhattan vanaf deze zuidkant en met een ondergaande zon erop is indrukwekkender. Op de terugweg zitten een viertal meiden gezellig te kletsen en te schateren. Ze hebben lol. Ik kom op het idee om hun te interviewen, maar mijn reisgenoten zien dat niet echt zitten. “Daar krijg je toch zeker niets zinnigs uit?!” Ik zet door en Guido komt achter me aan. Het kost even moeite om de meiden ook zo ver te krijgen dat ze meewerken. Er wordt een beetje angstvallig gevraagd wat voor soort vragen we dan wel willen stellen en of ze moeilijk zijn. Dan volgt overleg; wie doet het? Tot slot stemmen ze toe. Dan ontstaat een verrassend interview. De meiden geven uitgebreid antwoord. Ze denken goed na over onze vragen en als ze die lastig vinden dan nemen ze even de tijd voordat ze hun antwoord formuleren. Ze hebben overal een mening over en weten die ook duidelijk over te brengen. Eén van de meiden doet voornamelijk het woord. Als ik dan van leadership wil overschakelen op innovation roert zich plotseling een van de anderen. She also wants to say something about leadership! Je zult het terugzien in het eindresultaat van deze challenge (day #6). Waauw, dit is in elk geval een schitterende ervaring die me nog lang zal bijblijven.
Die avond lopen we nog even in het donker voorbij Wallstreet, het beursgebouw de New York Stock Exchange (NYSE). Dan wacht ons nog een opdracht. Op Wallstreet sluiten we ons aan bij een general assembly van Occupy Wallstreet. De dames en heren willen wel even weten wat we komen doen. Dan vervolgen zij hun vergadering, maar pas nadat ze ons hebben geleerd hoe ze met handgebaren reageren op iemand die het woord doet. We volgen hun vergadering een tijdje. Het is leuk om even te zien hoe het er daar aan toe gaat, maar de inhoud… waar maken die gasten zich eigenlijk druk om?! Een van hun leiders krijgen we voor onze camera voor een volgend interview. De jongeman schoolt ons gelijk bij over het consensus model. Meer daarover in onze eindproductie.
Het was weer een lange dag. Veel gezien, op hoge snelheid door NYC geraasd, veel geleerd en ook weer hard gewerkt.
We starten met een ingelaste lecture van Roy Elkins. Hij vertelt over zijn leven, over hoe hij is opgegroeid en alle baantjes die hij heeft gehad. Een indrukwekkende serie van successen en failures. Die laatste werden meestal veroorzaakt door factoren van buiten, zoals economische malaise waar je dan slachtoffer van wordt omdat jouw baan of jouw bedrijf verdwijnt. Roy vertelt dan ook uitgebreid over zijn mental ups en downs. Ook zijn huidige bedrijf broadjam.com heeft ups en downs gekend, maar Roy laat zien hoe hij alle tegenslagen heeft overwonnen. Met zijn tips voor entrepreneurs en prachtige oneliners die een mens door het leven kunnen leiden, geeft hij een uiterst inspirerende presentatie die ons nog lang zal heugen. Het was een van de hoogtepunten uit onze International Experience in New York.
‘s Middags bezoeken we de New York Police Academy. Ook dit is weer erg leerzaam. We horen hoe ze werken, dat ze verschrikkelijk hebben moeten bezuinigen en toch voldoende recruits moeten opleiden. De recruits worden in zes maanden opgeleid, waarna ze de straat op gaan. Hun opleiding is gericht op hun opdracht aldaar: breaking down communication barriers. Dat is hun belangrijke taak, ze handhaven de orde. Als er meer moet gebeuren, bijvoorbeeld een arrestatie, dan roepen ze een specialistisch team op om het werk af te maken. Een logische constructie als je politiemensen op zo’n korte termijn opleidt, maar ook effectief. De New Yorkse politie (NYPD) heeft met haar 34500 politieagenten de stad tot een van de veiligste van America gemaakt.
Tot slot gaan we richting Knicks. Knicks? Ja, the New York Knicks. Onderweg nemen we een snelle maaltijd in een Irish Pub. De fish and chips vond ik niet om over naar huis te schrijven. Onderweg doen we enkele pogingen om mensen van verschillende etnische afkomst te interviewen voor één van de academic challenges die ons deze week voorliggen. Dan krijg je een gesprekje als volgt:
“Do you speak English?” “No, I am Chinese!”
Ja duhhh… daarom willen we je nou juist interviewen. De Chinees draait zich om en loopt weg. De damesgroep heeft meer succes. Zij nemen een tweetal interviews af en verzamelen zo materiaal voor hun academic challenge. Dan splitsen we op. Esther en Monique gaan naar ‘Mama Mia’ (de musical) op Broadway. Marianne gaat met de drie mannen naar de Knicks. Het is een hele beleving, het stadion, de mensen, licht en geluid en vooral veel reclame, héél veel reclame. Het was een spannende wedstrijd, nadat de Knicks een tijdje op voorsprong hadden gestaan, kwamen ze in de tweede helft op achterstand. Tegen het eind van de wedstrijd wisten de Knicks het tij weer ten goede te keren en wonnen ze uiteindelijk de wedstrijd met een kleine voorsprong. Op de official website van de NBA vind je het verslag van die wedstrijd. Daar is ook meer informatie over the Knicks te vinden; The official site of the New York Knicks.
Natuurlijk kan ik dit blogbericht opsieren met foto’s en video’s, maar dan heb ik de keuze: of dat en mijn tijd in New York verspillen aan het publiceren van foto’s en video of alle berichten pas in de komende weken publiceren of een beetje actueel zijn met mijn berichten (voor zover dat nog mogelijk is). Ik kies voor dat laatste.
Tja… ik liep al een dag achter en die had ik vandaag nog willen inhalen. Dat gaat echter niet lukken. Hier wordt gewerkt, en hoe! Ik ben moe, dus stop ik er nu mee. Dit bericht is alleen om jullie te laten weten dat ik mijn belofte niet ben vergeten. Het lijkt sinterklaas wel.
Twee dagen in te halen… maar dat gaat binnenkort wel lukken. Uiterlijk vrijdag (en dan bedoel ik de vrijdag in New York) werk ik de hele boel bij, tenminste als zich geen calamiteit voordoet (na de komma is voor de vorm: risicomanagement). Even geduld.
Vanochtend zijn we met vijf van de zes uit onze PLIC groep gaan rennen. Al rennend de Brooklyn Bridge gezocht, gevonden en er heen en weer overheen gerend. We hebben al rennend, wandelend, stilstaand en zoekende zo’n 45 à 50 minuten over ruim 5 km gedaan. Goed gevoel, prachtig uitzicht vanaf de brug op Manhattan. Na de douche op zoek naar de metro om in Manhattan te ontbijten. Eenmaal in Manhattan raken we even ons gevoel van tijd kwijt, of eigenlijk raken we ons hongergevoel kwijt. Hoe je dit ook draait of keert, voor een Europeaan die voor het eerst in New York komt is dit indrukwekkend. Uiteindelijk besluiten we dan maar te gaan lunchen en spreken we af dat we nog even tijd nemen om te shoppen op Times Square.
Populaire adressen : chocoladewinkeltje, de Disneywinkel en vele anderen.
Op onze weg richting naar de New York Public Library komen we langs het Rockefeller Center. In de Public Library hebben we een lecture over leadership gehad van Jol. We hebben niet passief zitten luisteren maar ook gezorgd voor de nodige discussie over het onderwerp.
Tegen de avond maken we kennis met Roy Elkins. Hij is iemand die me herinnerd aan mijn ‘oude’ vak van muziektechnologie. Hij was Vice President-Sales & Marketing bij Sonic Foundry (muzieksoftware) en was directeur van Ensoniq (synthesizers en aanverwante apparatuur). Nu is hij oprichter en CEO van broadjam.com en website die muzikanten helpt hun muziek te verkopen voornamelijk in de muziekindustrie, maar ook aan de consument. Meer over Roy in ‘day #3′.
Ik lig een dag achter, maar het is al laat en morgen wacht weer een lange dag.
Onze vlucht is goed verlopen. Het is lang vliegen naar het andere continent. Wij zijn via Toronto naar Laguardia New York gevlogen. Jol en Isolde hebben goed gepland waardoor we overal wel tijd over hadden, maar daardoor rustig onze weg hebben kunnen vervolgen. Laguardia is wel een beetje als vliegveld Beek (Maastricht Aachen Airport), alleen dat toch wel een klein beetje groter. Macht echt… een kleine aankomsthal, het stelt echt niet veel voor en voor Amerikaanse begrippen…
Toen met een yellow cab naar ons hotel. Het is een aparte manier om New York binnen te komen, door Queens richting Brooklyn. We hadden het idee dat we in België zaten; Luik of misschien Brussel. We hebben een hip hotel: Aloft Brooklyn. Prachtige kamers, ruim en met alle voorzieningen. Gratis draadloos netwerk in het hele hotel. Geweldig. Ook het personeel mag ik niet vergeten, ze zijn vriendelijk en uiterst behulpzaam. Zo kregen we ook advies waar we de beste eetgelegenheden in Brooklyn konden vinden.
Dan loop je Brooklyn in en proef je weer een andere sfeer. Politie auto’s zo uit de film weggelopen. De bebouwing laat me denken aan LA Noire, het detective spel.We komen terecht in een Italiaans restaurant. Erg gezellig en een uitstekende prijs/kwaliteit verhouding. De heerlijke rode wijn ging er na zo’n 24 uur wakker te zijn wel in. En dan het toetje…! Chocoladetaart, mmmmm. En weet je wat het is? In Brooklyn wonen nog echte mensen. Dit restaurant was niet op z’n New Yorks. De gangen werden in een rustig ritme opgediend. Niemandhad haast. We hebben gezellig zitten natafelen. Vlak voor we vertrokken begon een bandje life muziek te spelen.
Vandaag gaan we ontbijten in Manhattan, de rest bewaar ik tot de volgende keer.
De nieuwe iPad? Nee hoor, daar gaat het nu eens niet over. Sterker nog ik heb bewust alle berichten die ik daarover vandaag voorbij heb zien komen maar gelijk gewist.
Met zo’n 17 conceptberichten die ik nog een keer wil afmaken en publiceren moet ik bekennen dat ik de laatste tijd weer veel te weinig heb geblogd. De oorzaak is eenvoudig: te druk met werk en studie. Tja… en dan nu klaar voor een nieuw persoonlijk record. Dat is tenminste mijn voornemen. Eerlijk gezegd heb ik geen idee of het er ook van komt. Nou heb ik het wel aan mijn collega’s beloofd en belofte maakt schuld. Waar ik het over heb? In het kader van de PLIC ga ik morgen naar the Big Apple voor mijn International Experience. Dat is een van de 8 modules van de PLIC. Een kleine week werken en studeren in New York. De afgelopen weken heb ik al hard aan de diverse opdrachten gewerkt; gelezen en een presentatie voorbereid. We ontmoeten o.a. een alumni van Zuyd die nu in New York leeft en werkt. Ook ontmoeten we de CEO en oprichter van Broadjam.
Morgen is een reisdag: met Air Canada van Brussel naar Montreal en van Montreal naar New York. Na het inchecken in het hotel gaan we eten en daarna NY by night verkennen, de sfeer van de Big Apple snuiven. En dan vraag ik me af, ruikt het daar naar appel (Apple) of stinkt het naar uitlaatgassen. We’ll see. Ik heb er wel zin in.
Ik ga proberen dagelijks kort verslag te doen van onze ervaringen in New York. CU 2morrow.
PS: … en als ik weer op het Europese continent ben ga ik alsnog een nieuwe iPad kopen. (nee, ik breng hem dus niet mee uit de US)
heerlentweetz: Hogeschool komt bestuurders tegemoet:
ZuydHogeschool komt bestuursleden van studentenverenigingen die ... http://t.co/6m5rDOoZ16 May 2012
NieuwsFeedsNL: Hogeschool komt bestuurders tegemoet:
ZuydHogeschool komt bestuursleden van studentenverenigingen die ... http://t.co/DGfXeV5e16 May 2012
PhDPostDoc: HogeschoolZuyd (HZ) heeft per 1 september 2012 een vacature voor een Docent Consumer Services Management voor d... http://t.co/aWd8sNRm16 May 2012
PhDPostDoc: HogeschoolZuyd (HZ) heeft per 1 september 2012 een vacature voor een Docent Facility Management voor de opleidi... http://t.co/ySpAT6XH16 May 2012
RickVechel: Timemanagement op HogeschoolZuyd? Awhh hell no...! 16 May 2012
De winkel was groot, stel je voor… een hele verdieping van een V&D in een kleine stad vol met alleen maar boeken. Alleen maar boeken? Nou er was ook een gedeelte ingericht als restaurant voor de kleine hap of coffee with cake.
Onze vlucht is goed verlopen. Het is lang vliegen naar het andere continent. Wij zijn via Toronto naar Laguardia New York gevlogen. Jol en Isolde hebben goed gepland waardoor we overal wel tijd over hadden, maar daardoor rustig onze weg hebben kunnen vervolgen. Laguardia is wel een beetje als vliegveld Beek (Maastricht Aachen Airport), alleen dat toch wel een klein beetje groter. 
Dan loop je Brooklyn in en proef je weer een andere sfeer. Politie auto’s zo uit de film weggelopen. De bebouwing laat me denken aan LA Noire, het detective spel.We komen terecht in een Italiaans restaurant. Erg gezellig en een uitstekende prijs/kwaliteit verhouding. De heerlijke rode wijn ging er na zo’n 24 uur wakker te zijn wel in. En dan het toetje…! Chocoladetaart, mmmmm. En weet je wat het is? In Brooklyn wonen nog echte mensen. Dit restaurant was niet op z’n New Yorks. De gangen werden in een rustig ritme opgediend. Niemandhad haast. We hebben gezellig zitten natafelen. Vlak voor we vertrokken begon een bandje life muziek te spelen.
Recente reacties